کدام جامعه بین الملل ؟!!
ساعت ٧:۳٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٤ : توسط : مجید

به نام خدا

 

   در روزهای گذشته صحبتهایی  مطرح شد مبنی براینکه جامعه بین الملل این 6 کشوری که امروز طرف مذاکره ما در بحث هسته ای هستند نیست و کل کشورهای جهان اعم از آسیایی ، آفریقایی ، سایر اروپایی ها و .... رو در برمی گیره و به اجلاس غیر متعهدها در سه سال گذشته درتهران اشاره شد که بالغ بر 150 کشور جهان در سطوح بالای دیپلماتیک به تهران آمدند .

در حق بودن این دیدگاهها در تئوری و روی کاغذ و اینکه در واقع باید هم چنین باشه شکی نیست اما متاسفانه از لحاظ عملی و با نگاهی به وضعیت جهان در می یابیم که امروز – بازهم متاسفانه – تصمیم گیری ها و تصمیم سازی های مهم در جهان توسط همین 6 کشور انجام می شه و پشت بسیاری از اتفاقات و رویدادهایی که در دنیا می گذره پنج کشور عضو دائم شورای امنیت و آلمان هستند .

اینکه نباید چنین باشه و دوست نداریم بدین گونه باشه حرفی است که ماهم قبول داریم و اینکه بتوانیم بین واقعیت و ایده آل های ذهنی مان تفکیک قائل بشیم هم حرف دیگه ای که در این جا باید تمام تصمیمات و اتخاذ استراتژی هامون بر مبنای واقعیت باشه نه ایده آلهای ذهنی .

چه بخواهیم و چه نخواهیم حرف اول و آخر رو در مورد نحوه ادامه برنامه هسته ای ایران همین 6 کشور می زنند و اون 150 کشور جنبش غیرمتعهد ها در مجموع وزنی برابر این 6 کشور هیچ وقت نداشته و نخواهند داشت .

این به معنای وادادگی در برابر کدخدا یا غیر کدخدا نیست و اولین قدم در پیشبرد دیپلماسی فعال می باشه که همانا پذیرش واقعیت موجود فعلی در جهان که البته قید متاسفانه اینجا بازهم ضروریه بکار برده بشه .

 بدون پذیرش این واقعیت و برپایه ایده آلها و توهمات و آرزوها نمی توانیم در عرصه سیاست خارجی قدم از قدم برداریم و هر راهی بریم و از هر طرف که بریم نتیجه ای نخواهد داشت جز اتلاف وقت .

امثال من که از ابتدای مسئله هسته ای در سالهای 81 و 82 پیگیر بودند خوب به یاد دارند که توافق های انجام شده در حد فاصل سالهای 82 تا 84 با کارشکنی آمریکا بهم ریخت و حتی در بروکسل همین تیم دکتر روحانی ، دکتر ظریف و دکتر صالحی و ... که در اون دوسال مسئول پرونده بودند تا یک قدمی توافق رفتند و حتی دکتر روحانی با صدراعظم آلمان و رئیس جمهور فرانسه و... به تفاهم رسیدند و جک استراو وزیر امورخارجه وقت انگلستان برای راضی کردن آمریکا راهی اون کشور شد اما با مخالفت آمریکایی ها همه چیز بهم خورد .

اون موقع اروپایی ها می خواستند با توافق وزن خودشون رو در برابر آمریکا بالاببرند اما آمریکایی ها که سیاست نظام اون موقع براین بود که حتی به شکل گروهی هم – مثل امروز – باهاشون مذاکره ای انجام نشه -؟؟!!! - نه گذاشتند و نه برداشتند براحتی مانع شکل گیری توافق شدند .

البرادعی مدیرکل وقت آژانس بین المللی انرژی اتمی همون موقع به دکتر روحانی گفته بود که شما اول و آخر باید با خود آمریکا کنار بیایید و از اروپایی ها آبی گرم نمی شه ! خود اروپایی ها هم می گفتند که ما در نهایت باید آمریکا رو راضی کنیم و بدون موافقت آمریکا توافقی انجام نمی شه !

جرج دبلیو بوش رئیس جمهور وقت آمریکا هم به البرادعی گفته بود که چرا فقط مسئله هسته ای ؟ یک نفر از ایران با اختیارات تام بفرستند همه مسائلمان را حل و فصل کنیم . ( فروردین 83 )  به نظر من اگر از همان اول آمریکایی ها رو هم وارد گفتگو می کردیم شایدکار به صدور 6 قطعنامه شورای امنیت نمی کشید .... ما که بالاخره واردشون کردیم ای کاش زودتر این کار صورت گرفته بود .

مگر بعضی از همین 150 کشوری که عزیزان معتقدند اونها جامعه بین الملل هستند مثل آفریقای جنوبی ، هند ، برزیل ، الجزایر  و ... همون موقع به دکتر روحانی نگفته بودند که اگر اروپایی ها حق هسته ای شما رو نپذیرفتند ما جمع خواهیم شد و یکپارچه این حق رو اعلام خواهیم کرد، آیا فقط انتخابات 84 و تغییر رئیس جمهور مانع شد یا این به اصطلاح جامعه بین الملل واقعی ! به مصلحت و منفعت کشورشون ندیدند و  جا زدند ؟ اینها کدوم جامعه بین الملل هستند ؟! اینها اصلاً چه عددی تو تصمیم گیری های جهان هستند ؟

مگر اردیبهشت 89 در همین تهران رئیس جمهور برزیل و نخست وزیر ترکیه ( همین رئیس جمهور فعلی شون ) با رئیس جمهور وقت ایران سر میز صبحانه دست همکاری ندادند و توافق نکردند ایران 1200 کیلو اورانیوم غنی شده ! ( قابل توجه دلواپسان امروزی ! )  بفرسته ترکیه سال بعد 120 کیلو بگیره ؟ و 234 نماینده اصولگرای مجلس حمایت نکردند ؟  آمریکا نه تنها مخالفت کرد بلکه یک ماه بعدش تو شورای امنیت یکی از اون شش قطعنامه معروف علیه ایران هم تصویب شد !!! و توافق بهم خورد !

پس نتیجه اینکه اگر از آمریکا دل خوشی نداریم ، اگر به آمریکا و متحدانش خوشبین نیستیم ، اگر به آمریکا و دارو دسته اش اعتماد نداریم همه اینها نباید سبب این بشه که از فضای واقع و واقعیتی که در جهان داره می گذره غافل بشیم و با دیدی انتزاعی و خیالی به دنیای بیرون نگاه کنیم ، جامعه بین الملل چه بخواهیم و چه نخواهیم این 6 کشور هستند و بس ! اگر تونستیم با اینها مسائلمون رو حل کنیم که بردیم و گرنه از دیگران آبی گرم نخواهد شد .

نه فقط مسئله هسته ای ایران بلکه در باقی موارد هم همین طوره ، بطور مثال قطعنامه اخیر شورای امنیت در مورد یمن ! در این قطعنامه که برادران روسی هم زحمت وتوی اون رو به خودشون ندادند ! گروههای مدافع یمن بدهکار هم شدند !  و انگار نه انگار که سعودی های کثیف چندین روزه بر سر مردم بی دفاع بمب می ریزند و روزانه صدها بی گناه به شهادت می رسند .

 این قطعنامه رو چه کسانی تصویب کردند ؟ چه کسانی به خودشون اجازه می دن برای کل دنیا ولو از هزاران کیلومتر دورتر تصمیم گیری کنند ؟ چرا این به اصطلاح جامعه بین الملل عزیزان که بالغ بر 150 کشور هستند  اگر وزنی دارند در همین فاجعه انسانی یمن تا الان غلطی نکردند و امروز بطور تلویحی متجاوزین سعودی از طرف شورای امنیت تاییدیه هم دریافت می کنند ؟

امیدوارم مسئولین محترم حداقل در مسائل خارجی واقع نگر باشند و تصمیم گیری ها و تصمیم سازی ها برمبنای همین واقعیت جهانی باشه نه ایده آل ها و آرزوها ، عرصه بین الملل صحنه داخلی نیست که همه چیز بفرموده پیش بره و بر واقعیات جامعه سرپوش گذاشته بشه و فقط چیزهایی دیده بشه که خوشایند ماست .

اگر مادکتر ظریف و تیم دیپلماسی هسته ای رو می ستاییم بخاطر تلاشهای شبانه روزی ومجدانه ای هستش که در حفظ حقوق حقه ملت ایران در طول ماههای گذشته انجام دادند و محل مذاکره رو تبدیل به کلاس فلسفه و اخلاق ننموده و همچنان با جدیت در این راه گام برمی دارند تا علاوه بر حفظ حداقل های موجود و ظرفیت هسته ای کشور ،امنیت کشور و نظام تامین و فشار ظالمانه تحریم ها رو بردارند و حداقل گشایشی برای این ملت پدیدبیاورند .

شاید مثلا حفظ  6000 سانتریفیوژ  از 9100 عدد فعلی علی الظاهر دست آورد بزرگی نباشه اما حتماً در مقایسه با 160 عدد سال 82 که طرفهای مذاکره کننده فعلی به همون تعداد هم اون موقع راضی نبودند یا 4000 عددی که نظام در زمان رئیس جمهور سابق به اون راضی شد حتماً کار مهمی است ، مهمتر از عدد تعداد سانتریفیوژها ، حفظ خود ظرفیت غنی سازی در داخل کشور هستش که زمانی خط قرمز غربی ها بود ، کشوری که به غنی سازی 5/3 درصدی برسه این توانایی رو داره که در صورت اراده ظرف چندماه به غنی سازی بالای 90 درصدی هم دست پیدا کنه ... اونها سالها بود که به دنبال تعطیلی کامل مراکز هسته ای ما بودند و با درایت تیم دیپلماسی و اشخاص فهمیده ای مثل دکتر ولایتی در بدنه نظام به اون نرسیدند ، تعطیل نشدن غنی سازی در ایران بزرگترین شکست برای غربی هاست .

اینکه در ماههای آینده یا سالهای آینده سرنوشت توافق هسته ای به کدام سو هدایت بشه روشن نیست و با توجه به دغلکاری طرف غربی نمی شه با خوشبینی کامل سخن گفت اما امروز نه فقط بسیاری از هموطنان ایرانی بلکه دنیا هم توان دیپلماسی هسته ای ما رو ستایش می کنه و این چیزیه که در تاریخ ماندگار خواهد بود ، این دانش ، دانشی نیست که براحتی بشه به اون دست پیدا کرد و اون رو حفظ کرد و ادامه داد که خوشبختانه امروز ایران جزو معدود کشورهایی هستش که در جهان بهش دست پیدا کرده و چه غربی ها خوششون بیاد چه نیاد این رویه ان شالله ادامه پیدا خواهد کرد و مطابق نیاز کشور فعالیت های هسته ای صلح آمیز خواهیم داشت .